Een zonsondergang in de Sahara, een hartverwarmende kleurengloed aan de horizon.
Eén ogenblik kijk ik naar mijn zus, samen genietend van het moment.
We lopen over het zand, nog één berg verder, nog één berg hoger, de zon achterna. Deze dag zo lang mogelijk rekkend.
Bij het besef dat alles eindig is, zetten we ons neer. Vingers en tenen voelen door de warme zandkorrels, graven zich in, steeds dieper in het moment.
Ook jij bent erbij lief. Tussen de zandkorrels streel ik jou lichaam, de warme zonnegloed vloeit als liefde tot diep in mijn hart en verder. Jou armen om mij heen als een veilige haven.
Het steeds veranderende schouwspel van kleur en licht, dat blijft verbazen vanuit alle hoeken, maakt bijna onopgemerkt plaats voor een donkere, heldere hemel vol fonkelende sterren. We dekken onszelf toe en sluiten onze ogen. Een volgend schouwspel kan beginnen.